x
×
Ik laat Ron met een gerust hart achter

Het verhaal van Ginny Rutten (45)

Ron en Ginny Rutten

2021 - Ron Rutten (63) woont sinds februari 2020 in woonbegeleidingscentrum (WBC) Echt. Ron is getrouwd met Ginny, samen hebben ze twee zonen. In 2014 kreeg Ron tijdens zijn werk als internationaal vrachtwagenchauffeur een herseninfarct. “De stap om in een woonbegeleidingscentrum te gaan wonen was groot, maar het geeft ons allemaal veel meer rust”.

Ginny: “Het gebeurde op vrijdagavond, ik had Ron de hele week niet gezien. Ik zag hem voor het eerst weer in het ziekenhuis. Dat was vreselijk schrikken, hij was er slecht aan toe. Vanuit het ziekenhuis ging Ron revalideren bij Adelante in Hoensbroek. Ik dacht destijds nog positief: ‘Het komt wel goed. Ron zal steeds meer kunnen. En ik ga wel fulltime werken en Ron gaat het huishouden doen’. Maar dat bleek allemaal niet aan de orde.”

Alles op de kop
Ron: “De gevolgen van het herseninfarct zijn heel ingrijpend. Ik kan heel veel niet meer. Ik ben afgekeurd, kan niet meer voetballen, niet meer judoën, moet verzorgd worden. Ik kan wel nog schilderen en knutselen. Niet alleen lichamelijk ben ik veranderd. Ik word heel snel boos, heb geen geduld meer. Ik kan niet tegen te veel prikkels, dan word ik moe en opstandig. Allemaal gevolgen van het hersenletsel. Het frustreert erg dat ik niet meer beter kan worden. Ik wil voor mijn gezin kunnen zorgen, ook financieel. Sindsdien staat alles op z’n kop.”

“Het is een proces”, vult Ginny aan. “In het begin denk je nog: ‘ik kan de hele wereld aan, we zijn getrouwd en voor elkaar bestemd’. Maar zo werkt dat in de loop der jaren niet meer. Ik ben niet langer alleen maar partner, maar ook verzorgster. Dat is niet mijn roeping, om heel eerlijk te zijn. Na Rons revalidatie kreeg ik de vraag of ik Ron mee naar huis wilde nemen of dat hij ergens werd opgenomen. ‘Natuurlijk gaat hij mee naar huis’, dacht ik. Maar ik had geen idee wat het inhoudt. Het huis moest worden verbouwd; douche, beugel op het toilet, tapijten eruit. Dat was voor mij, ik ben nog jong, vreselijk. Ik vind alles vreselijk. Je kiest niet voor dit leven. De kinderen worden groter, komen in de pubertijd, dat brengt allemaal veel drukte met zich mee. Ik ben gaan werken omdat het inkomen flink achteruit ging. Die combinatie werd mij te veel; twee banen, twee kinderen en een man verzorgen. Na 5,5 jaar dacht ik: ‘dit is niet mijn leven’.”

Op zoek naar een oplossing
Ginny vervolgt: “In 2019 kwam het punt dat we ons gingen verdiepen in woonvormen, een hele stap. Uiteindelijk hebben we samen de beslissing gemaakt om Ron op de wachtlijst te zetten voor een woonvorm van SGL, daar hadden we een goed gevoel bij. Ron ging al een tijd elke week naar AC Swalmen, dichtbij huis. En daar hadden we hele goede ervaringen. Ron: “Alles is goed geregeld in het AC en het programma is heel afwisselend. Van creatieve activiteiten zoals schilderen tot een barbecue en zelfs vaardagen. Het is regelmatig lachen, gieren, brullen met elkaar.” Ginny vult aan: “De keuze voor een woonvorm van SGL was dus snel gemaakt. Na ruim een half jaar kwam er een plek vrij bij WBC Echt. Ron heeft een prachtig appartement. We mochten het helemaal naar onze eigen smaak maken met kleuren en inrichting, heel fijn. Daarnaast is het personeel echt super. De verzorging is goed. Ik laat Ron met een gerust hart achter.”

“Ik ben heel blij met SGL en dat we deze keuze hebben gemaakt. Het is voor Ron maar ook voor onze kinderen en mij veel rustiger. Maar ik zag het natuurlijk liever anders.” Ron knikt: “Ik woon graag in WBC Echt. Ik ga dadelijk naar huis, en daar hoef ik niks meer. Dat is voor ons allemaal rustiger.” Ron vervolgt: “Het wonen in een WBC bevalt mij goed. De ene dag is de andere niet en natuurlijk heb je wel eens een meningsverschil, maar over het algemeen had ik het niet beter kunnen treffen. Ik ben in het AC en in het WBC perfect opgevangen. Ik zou geen andere organisatie kunnen bedenken die het beter kan. Ook bij het AC; dan zijn er vaardagen, dan ga je de Maas op met de boot, dan is hier bij de woonvorm een BBQ. Uit de activiteiten haal ik veel voldoening. Het is af en toe lachen, gieren en brullen met elkaar. En, ik ben gaan schilderen, daar had ik voorheen helemaal geen geduld voor!”

Tip voor mensen in gelijksoortige situaties
Ginny: “Ik heb nog wel een tip voor mensen in een gelijksoortige situatie: wacht niet te lang. Wacht niet tot de mantelzorger bijna overloopt, trek eerder aan de bel. Sinds Ron in WBC Echt woont hebben we rust. Voor Ron fijn, en voor mij. Ik heb hem met alle liefde verzorgd hoor, maar ’s avonds naar vriendinnen gaan bijvoorbeeld, was er voor mij niet bij. Ik moest voor 23.00 uur thuis zijn, Ron moest naar bed. Nu kan ik gaan en staan waar ik wil. Er is mij veel uit handen genomen en Ron wordt goed gezorgd en heeft het naar zijn zin. Daarnaast is het luisterend oor heel erg fijn, er is begrip. Het was echt een goede keuze.”

Ron besluit: “Het leven zal nooit meer zo zijn zoals het is geweest. Maar dit is de beste optie. Het is de bedoeling dat ik binnenkort verhuis naar WBC Roermond, zodat ik iets dichter bij mijn vrouw en kinderen woon. Ik hoop dat het daar even fijn is als in Echt. En dan zie ik mijn vrienden weer wat vaker, omdat die weer dichter in de buurt wonen.”

“Ik laat Ron met een gerust hart achter”

Deel dit verhaal: