Breincafé: Ook aandacht voor wat naasten verliezen

Kom eens vrijblijvend langs

Na hersenletsel gaat veel aandacht uit naar degene die het letsel heeft opgelopen. Maar ook voor partners, familieleden en andere naasten kan er veel veranderen. De relatie wordt anders, rollen verschuiven en toekomstplannen moeten soms worden bijgesteld. Dat kan gevoelens van rouw en verlies met zich meebrengen.

SGL merkt in de begeleiding dat naasten niet altijd toekomen aan wat deze veranderingen met henzelf doen. Daarom organiseert SGL tijdens verschillende Breincafés bijeenkomsten over levend verlies, speciaal voor naasten van mensen met hersenletsel.

Naasten vertellen wat zij ervaren
Naasten richten zich vaak vooral op degene met hersenletsel. Ze zorgen, ondersteunen en proberen samen een nieuw evenwicht te vinden. Hun eigen verdriet komt daarbij gemakkelijk op de achtergrond. Sommigen vinden het bovendien moeilijk om dat verdriet te uiten in het bijzijn van hun partner of familielid. Ze willen de ander niet belasten of het gevoel geven dat hij of zij schuldig is aan de situatie.

Tijdens de bijeenkomsten kunnen naasten juist wél vertellen wat zij ervaren. Het contact met anderen die iets soortgelijks meemaken, zorgt vaak voor herkenning. ‘Dit heb ik ook’ en ‘De omgeving begrijpt ons vaak niet’ zijn opmerkingen die regelmatig worden gemaakt.

Twee bijeenkomsten over levend verlies
Het programma over levend verlies bestaat uit twee bijeenkomsten en vindt plaats tijdens het Breincafé. Terwijl de naasten samen in gesprek gaan, volgen de cliënten een eigen programma. De eerste bijeenkomst gaat over levend verlies: wat is het en wat betekent het in je eigen leven? In de tweede bijeenkomst gaat het over draagkracht en draaglast. Wat vraagt de situatie van jou en wat heb je nodig om het vol te houden?

‘Ik voel me niet meer zo alleen in mijn verdriet’
De reacties van deelnemers laten zien hoeveel behoefte er is om ook het perspectief van de naaste te bespreken. ‘Eindelijk ook eens aandacht voor mijn proces’ en ‘Ik voel me nu niet meer zo alleen in mijn verdriet’, kregen medewerkers van SGL bijvoorbeeld terug na eerdere bijeenkomsten.

Soms komt er iets naar boven dat al lang meespeelt. Zo vertelde een deelnemer dat het hersenletsel van de partner twintig jaar geleden was ontstaan. Tijdens de bijeenkomst realiseerde deze persoon zich: ‘Nu ik dit hoor, ben ik nog niet aan rouwen toegekomen.’ Dat maakt duidelijk dat de gevolgen van hersenletsel ook voor naasten lang kunnen doorwerken.

Meer zien dan alleen de gevolgen voor de cliënt
Met de bijeenkomsten wil SGL niet alleen de cliënt ondersteunen, maar ook de mensen om hem of haar heen. Want waar naasten vaak de vraag krijgen ‘Hoe gaat het met je partner?’, wordt een andere vraag veel minder vaak gesteld: ‘Hoe gaat het eigenlijk met jou?’

Soms is juist dat een belangrijke vraag om te stellen. Voor familie en vrienden, maar ook voor professionals die betrokken zijn bij mensen met hersenletsel en hun naasten.

Volgende bijeenkomsten
De volgende bijeenkomsten over levend verlies zijn op 26 oktober en 30 november tijdens het Breincafé in Baarlo. Ook bij andere Breincafés worden bijeenkomsten georganiseerd als daar behoefte aan is.