Piet en Tiny Schepers
Opgetekend door vrijwilligster Ine Wolters.
2026 - Piet en Tiny Schepers zijn de langst actieve vrijwilligers binnen heel SGL — en dat ze dit sámen als echtpaar doen, maakt hun verhaal alleen maar bijzonderder. Lees hoe hun bijna 40 jaar inzet begon.
Een dubbelgesprek maar ook weer niet helemaal. Deze keer sprak ik met het echtpaar Piet en Tiny Schepers binnen de daginvulling in Kerkrade. Omdat het gesprek plaatsvond rond 11 uur en Tiny niet gemist kon worden in de keuken bij het bereiden van de lunch, heb ik voornamelijk met Piet gepraat. Maar ach, na zoveel jaren huwelijk kon hij haar natuurlijk moeiteloos vertegenwoordigen!
Hoe zijn jullie bij SGL terechtgekomen?
In 1987 zou het Europees Kampioenschap Kegelen plaatsvinden in de Rodahal in Kerkrade. Daarvoor moesten speciale kegelbanen aangelegd worden, die uiteraard eerst getest moesten worden.
Piet kegelde al jaren, vaak samen met zijn dochter die later zelfs wereldkampioen zou worden. Hij werd gevraagd om de nieuwe banen vooraf te testen, een verzoek waar hij geen nee tegen kon zeggen. Maar er moest natuurlijk wel een team komen. Dat team werd gevonden binnen AC Kerkrade. Belangstellenden uit de Hamboskliniek sloten zich aan, en zo was een nieuw team geboren.
Piet en Tiny organiseerden vervolgens in de Rodahal het Nederlands Kampioenschap Kegelen voor mensen met een beperking. De groep bleef jarenlang bestaan, totdat sportcentrum D’r Pool werd opgeheven. Maar Piet en Tiny bleven zo wel verbonden aan SGL.
En zoals dat gaat wanneer je ergens met plezier werkt, kwam er steeds meer bij. Ze werden vaker gevraagd om activiteiten mee te organiseren en te helpen. Piet noemde onder andere de Watersportdagen in Roermond, vakantieweken, de Stiphoutreisjes en vele workshops: kerstfiguren maken door Piet, kaarsen maken door Tiny. En natuurlijk het voorbereiden en uitserveren van de lunch, zoals Tiny nog steeds doet.
Piet en Tiny, hoe was en is jullie leven?
Piet begon zijn werkzame leven als ondergronds mijnwerker, houwer. Tiny werkte jarenlang op het kantoor van het Limburgs Dagblad. Samen kregen ze een dochter en inmiddels ook twee kleinzonen. Daarnaast beheerde het echtpaar 18 jaar lang het gemeenschapshuis Heilust. Maar niet alleen hun betaalde werk vulde hun dagen: nog veel meer tijd en energie hebben ze in vrijwilligerswerk gestoken.
Tiny begeleidde tientallen jaren een clubje van Radar op dinsdagavonden. Ook organiseerde en begeleidde zij jarenlang zwemuurtjes via SGL, eerst in De Haamen in Beek, later in D’r Pool, totdat dat werd opgeheven. Piet was 24 jaar lang voorzitter van de Centrale Ouderen Kerkrade, de koepelorganisatie van destijds 25 ouderenorganisaties. Inmiddels is hij erevoorzitter. Daarnaast is hij voorzitter van sociëteit Heilust, lid van de Seniorenraad van de gemeente Kerkrade en zit hij in de stuurgroep van het seniorenkwartaalblad ’t Bledsje. Tel daar hun grote huis met veel grond bij op, en je beseft dat het altijd een druk leven was en nog steeds is. Al hebben ze onlangs hun huis verruild voor een appartement, uiteraard in Kerkrade, en zelfs nog in dezelfde buurt.
Hoe komt het dat jullie al zo veel jaren met zoveel plezier vrijwilligerswerk voor SGL doen?
“Gewoon omdat we het zelf leuk vinden,” zegt Piet. “Als we ook maar één keer met tegenzin zouden komen, zouden we meteen stoppen. Maar dat is dus nog nooit gebeurd.” Als personeel of deelnemers een beroep op hen doen buiten hun vaste dagen - dinsdag en vrijdag - komen ze met plezier extra naar het AC. De sfeer is zo fijn en open dat ze graag samenwerken met de deelnemers, het personeel, de circa twintig andere vrijwilligers en de manager. Elke 6 à 8 weken is er vrijwilligersoverleg. Ze voelen zich gehoord en hebben inspraak in verschillende zaken. Natuurlijk worden er wel eens besluiten genomen die niet zo leuk zijn maar dat hoort erbij.
De grootste voldoening?
“Dat je gemist wordt,” zegt Piet. “Als je eens afwezig bent en bij terugkomst merkt dat ze blij zijn dat je er weer bent. Daar doe je het voor. Niet voor cadeautjes of kilometervergoeding, maar voor de waardering van degenen voor wie je het uiteindelijk doet.” Inmiddels wordt de lunch geserveerd en is ook Piet nodig in de keuken. Ik bedank hen beiden hartelijk voor het gesprek.
Tiny en Piet: hopelijk vieren jullie volgend jaar samen 40 jaar vrijwilligerswerk bij SGL!
