Hulp ook voor jou als naaste

Hersenletsel raakt niet alleen de cliënt, maar ook jou als naaste. Daarom ondersteunen we niet alleen mensen met hersenletsel, maar ook de mensen om hen heen. We helpen je graag om de draad weer op te pakken. Dat kan door een luisterend oor, contact met lotgenoten, begripvolle begeleiding of scholing. Ook zijn er speciale partnermodules via Hersenz.

Waarmee kunnen wij jou ondersteunen?

Tips en handvatten
We kunnen je tips en handvatten geven om met de veranderde situatie om te gaan en weer balans te vinden in het dagelijks leven. Ook leggen we uit wat er precies met je naaste aan de hand is, zodat je hem of haar beter kunt begrijpen en ondersteunen.
Ontlasten van de thuissituatie
Soms is het nodig om tijdelijk wat rust te creëren in de thuissituatie. Bijvoorbeeld als je zelf ziek bent, even je handen vrij moet hebben of op adem wilt komen. Ook hierbij kunnen we je ondersteunen en samen zoeken we naar een oplossing. Je naaste kan bijvoorbeeld bij ons logeren.
Overbelasting voorkomen
Mantelzorg wordt vaak gezien als iets vanzelfsprekends, maar het gewone leven gaat gewoon door. Het is belangrijk overbelasting te voorkomen. Wij kunnen je helpen met praktische oplossingen, advies, hulp en steun. Trek op tijd aan de bel!

Lees meer op de volgende pagina’s

Voorlichting en advies
We kijken samen met jou en je naaste met hersenletsel naar jullie persoonlijke situatie. Lees meer.

Lotgenotencontact
Herkenning en erkenning is erg helpend, niet alleen voor mensen met hersenletsel maar zeker ook voor hun naasten. Wij helpen je graag op weg. Lees meer.

"Ik heb de oude Joop weer terug gevonden"

Joop van Drunen (73) woont samen met zijn vrouw Mia (70) in Soerendonk. Joop en Mia zijn al 57 jaar samen waarvan 54 jaar getrouwd. Zo’n vijf jaar geleden sloeg het noodlot toe toen Mia in de nacht een hersenbloeding kreeg. Sindsdien staat niet alleen het leven van Mia, maar ook dat van Joop volledig op z’n kop. Het heftige verhaal van een dierbare naaste van een persoon met niet-aangeboren hersenletsel.

"Partners gaan ook door een hel"

2021 - Marie-Louise Meijer is getrouwd met Wim. Samen hebben ze een volwassen zoon, een dochter* en zijn ze oma en opa van twee kleinkinderen. Marie-Louise werkte voorheen als beheerster van een gemeenschapshuis en deed kantoorwerk in een paprikakas. In april 2014 sloeg het noodlot toe toen Marie-Louise een beroerte kreeg. “Vanaf toen is mijn leven 180 graden gedraaid”.

Marie-Louise en Wim Meijer, cliënt en naaste

"Communicatie is echt de sleutel"

Annie Claessens uit Schinnen is 42 jaar getrouwd met Frans. Samen hebben ze een zoon en zijn ze opa en oma van een kleinzoon van 1,5. Op 24 mei 2018 om 23.00 uur ’s avonds sloeg het noodlot toe en kreeg Frans een hersenbloeding. "Ik dacht meteen ‘dit wordt nooit meer wat, ik zal nooit meer met Frans kunnen praten’. Maar wonder boven wonder met heel veel geduld en heel veel oefenen lukt dit wel."

"Ik zie mijn dochter meer open, minder teruggetrokken en met nog meer plezier in het leven staan"

"Er is ook aandacht voor mij als mantelzorger"

2021 - Op 17 december 2017 ging het mis met Sjef Weijmermans (60). Hij kreeg een herseninfarct op zijn badkamer. Vanaf dat moment zag het leven van Sjef en zijn vrouw Marion er heel anders uit. Marion: "Opeens was ik naast partner ook mantelzorger geworden."

Het persoonlijke verhaal van Marion Weijmermans

“Zoek hulp, lotgenotencontact helpt je echt verder”

Mia van den Goor (68) uit Kessel was 58 jaar toen haar man Jos in 2012 een hersenbloeding kreeg. Niet alleen Jos’ leven veranderde volledig, ook voor Mia werd niks meer zoals voorheen. Er is een leven voor en een leven na het hersenletsel van Jos. Mia: “Afgelopen tien jaar heb ik heel veel geleerd. Blijf niet thuis zitten kniezen maar ga erop uit en zoek hulp. Kennis en lotgenotencontact kan je ontzettend verder helpen.”

Mia van den Goor, naaste en vrijwilliger

"Wij hebben echt geleerd om in het moment te leven"

2021 - Wil Walraven (62) uit Thorn is getrouwd met Elly (60). Samen hebben ze twee volwassen kinderen. In augustus 2012 kreeg Wil een herseninfarct, met hele grote gevolgen. Wil: “Ik was pas 54. Ik heb zo’n vijf jaar nodig gehad om de situatie enigszins te accepteren.”

Scroll