Jos en Fred
Een dubbelinterview met Jos en Fred over hun gedeelde passie
2026 - Wanneer Jos en Fred elkaar in het busje naar Activiteitencentrum De Maashorst van SGL in Baarlo ontmoeten, herkennen ze elkaar eerst niet. Maar één vraag verandert alles. “Heb jij vroeger met een Jos uit Buggenum gewerkt?” vraagt Jos. Fred kijkt op. “Wacht eens… jij bent die Jos Wijers!” Jaren geleden werkten ze samen in een bakkerij. En nu, onverwacht, vinden ze elkaar terug. “Vanaf dat moment ging het vanzelf,” vertelt Fred. “Het voelde meteen vertrouwd.”
Van droomgesprek naar daginvulling
Tijdens hun droomgesprekken bij SGL vertelden beide mannen los van elkaar hetzelfde: we willen weer bakken. Begeleider Moniek bracht hen bij elkaar. “We voelen elkaar aan,” zegt Fred. “En we vullen elkaar aan,” vult Jos hem aan. Ze lachen veel samen. Aan de buitenkant lijkt het soms een stevige discussie, maar dat hoort erbij. “Moniek denkt weleens dat we ruzie hebben,” vertelt Jos. “Maar zo overleggen we gewoon.”
Wereld van verschil, zelfde liefde voor het vak
Beiden hebben een lange geschiedenis in de bakkerij. Fred begon op zijn 17e: twee dagen school, drie dagen bakken. Hij werkte bij verschillende bakkers en werkte later in een managementfunctie. Jos startte als kok, maar stapte over naar het bakkersvak omdat die werktijden beter pasten. Jarenlang werkte hij bij bakkers en zelfs bij een drankenhandel. Door primair progressieve MS veranderde Jos’ leven sterk. Lopen ging steeds moeilijker en spreken kost meer moeite. “Je weet niet hoe het morgen is,” vertelt hij. “Maar je moet het accepteren.” Bij SGL voelt hij zich op zijn plek. “Hier zitten mensen die begrijpen wat je doormaakt.” Fred liep acht jaar geleden hersenletsel op door een ernstig ongeluk.
Samen aan de slag
Het bakken bracht hen weer in hun oude rol. En dat voelt goed. Laatst maakten ze vier soorten wafels: gewone, met rozijnen, met appel en met appel én rozijn. De ingrediënten kwamen deels uit de buurt. “Rozijnen hadden we nog liggen. En buiten hebben we appels geplukt,” zegt Fred. “Een beetje improviseren.” “Dat heet bakkersinzicht,” lacht Jos.
Met Sinterklaas maakten ze iets anders: cupcakes met speculaaskruiden. “Geen pepernoten? Dan verzinnen we wat anders,” zegt Jos. “Zo denk je mee.” En, soms kun je de dingen het beste op je eigen manier doen. Jos nam zijn eigen wafelijzer mee. “Bakken zonder boter kan gewoon,” zegt hij trots. Fred moest het zien om te geloven: “Maar het werkte!”
Weer betekenis voelen
Wat het duo vooral voelt, is dat ze weer meedoen. “Het is mooi dat je iets doet dat nuttig is,” zegt Fred. “Je telt weer mee.” Voor beiden is het bakken meer dan een activiteit. Het is een stukje van wie ze waren, en nog steeds zijn. Bij SGL krijgen ze de ruimte om die rol opnieuw te ervaren, op een manier die past bij nu. “Wij zijn weer bakker,” zegt Jos. Fred knikt. “En dat voelt goed.”
