Herm Beurskens
Opgetekend door vrijwilligster Ine Wolters.
2026 - Lees hier het persoonlijke verhaal van Herm Beurskens, vrijwilliger bij WBC De Vier Torens in Velden, opgetekend door vrijwilligster Ine Wolters.
Deze keer had ik een gesprek met Herm Beurskens, woonachtig in Kessel en vrijwilliger in Velden. We ontmoetten elkaar op het AC in Swalmen, mooi tussen onze woonplaatsen in, want ik kom zelf uit Geleen.
Wie is Herm?
Herm is een man van 70+, getrouwd met Marian, en hij geniet al ruim 8 jaar volop van zijn pensioen. En Marian inmiddels ook. Qua woning zitten ze nu een beetje in-between: vanuit een woning met een grote tuin verhuizen ze in november naar een appartement, allebei in Kessel, dat wel. Een van zijn hobby’s is de tuin. Hoewel daar straks geen tijd meer aan besteed hoeft te worden, zal die vrijgekomen tijd ongetwijfeld gevuld worden met andere bezigheden, zo bleek tijdens het gesprek.
Herm heeft na een opleiding tot bibliothecaris lang gewerkt op het provinciale kantoor van het bibliotheekwezen. Daarna lonkte de IT-wereld, en daar heeft hij tot aan zijn pensioen gewerkt bij enkele gemeenten in Noord-Limburg. Het beruchte “zwarte gat” heeft hem nooit angst aangejaagd; daarvoor heeft hij veel bezigheden en hobby’s. Fietsen – wielrennen en mountainbiken – is één van die hobby’s. Toen hij vertelde dat hij en zijn vrouw Praag, Barcelona, Rome en Dublin hebben bezocht op de fiets, dacht ik als niet-fanatieke sporter nog: o, dan gaan ze vast met bus of trein en fietsen daar. Maar nee: er helemaal zélf naartoe fietsen, al die honderden kilometers zelf afleggen! Wauw!
Maar ook thuis zijn er genoeg hobby’s. Een paar keer per jaar wordt er – steeds een ander – speciaal biertje gebrouwen. Daarna natuurlijk zelf geproefd, maar ook veel weggegeven. Vanuit zijn interesse in monumenten en architect Pierre Cuypers is hij ook vrijwilliger bij een werkgroep rond de kerk van Kessel, een ontwerp van deze architect. Maar niet alleen steen: ook de natuur heeft zijn belangstelling. Zo is hij actief lid van het IVN, het Instituut voor Natuureducatie. Met name is hij geïnteresseerd in vogels. En ook hij heeft gemerkt dat weidevogels in aantal afnemen, een zorgelijke ontwikkeling. En elke week met een groep vrienden een eind wandelen: ook dat is vaste prik.
Maatjesvrijwilliger
Maar wat óók vaste prik is: elke vrijdagochtend met Ruud op stap. Rond 9 uur gaat hij naar het WBC in Velden. Na eerst koffie te hebben gedronken met medebewoners, gaan Ruud en Herm samen eropuit.
Toen hij met pensioen ging, sprak hij toevallig een kennis die bij SGL werkte en hem attendeerde op een bewoner die graag een maatje wilde om samen mee te gaan fietsen. En ja, wie kun je daar beter voor vragen dan een fietsliefhebber als Herm! Al 8 jaar gaan ze dus elke vrijdagochtend op pad: Herm op een gewone fiets en Ruud op een aangepaste fiets. Ruud heeft als gevolg van een verkeersongeluk in zijn jeugd beperkingen in zijn beweging; vandaar de driewieler met ondersteuning.
Bij mooi weer verkennen ze de omgeving van Velden. Bij minder goed weer wordt de fiets vervangen door de auto voor een toer door Noord-Limburg. Maar ook samen winkelen is een gezellig uitstapje, soms gewoon naar de Albert Heijn. In de auto wordt er vaak samen keihard meegezongen met de lievelingsmuziek van Ruud, zoals Graceland van Paul Simon. Dan maakt het niet zo uit of het helemaal zuiver is, maar vooral of het plezier brengt – en dat doet het! En elkaar plagen en voor de gek houden is één van de vrolijk makende onderdelen van zo’n uitstapje.
Maar altijd – altijd – wordt de vrijdagochtend beëindigd in de plaatselijke Kwalitaria met een groot, soms héél groot ijs. En als ’s middags Ruud wordt opgehaald door zijn moeder om het weekend thuis door te brengen, is het al met al een mooie afsluiting van de week.
Zinvol plezier
Herm doet dit nu 8 jaar, vakanties en ziekte uitgezonderd. Hoewel het fietsen met Ruud uiteraard extra oplettendheid vraagt – je bent tenslotte met z’n tweeën onderweg – en dus ook iets vermoeiender is, geeft het zoveel voldoening en plezier dat het gemakkelijk vol te houden is. Anders doe je dit ook niet zoveel jaren. En dat is wat vrijwilligerswerk moet zijn: leuk en zinvol voor zowel de vrager als de gever. Het moet geen energie kosten, maar juist veel meer opleveren.
SGL
Herm spreekt zijn bewondering uit voor de medewerkers van SGL, voor hun kennis en kunde in het omgaan met zoveel mensen, ieder met hun eigen ziektegeschiedenis en beperkingen. Het is goed om bewoners te vragen wat hun droom is binnen hun leven en hun verblijf of activiteiten bij SGL, maar soms zit die droom juist in kleine, prettige afwisselingen in het dagelijkse leven. Zoals samen fietsen en een groot ijs eten.
Vrijwilligers zijn nodig – overal en altijd – om net dat beetje extra te geven dat een medemens nodig heeft in zijn of haar leven. Herm bedankt voor dit mooie interview.
